Ang musang sa bakawan: Ang paghagilap kay Robot (Leadership Experience Part 19)

Screen grab ng Google Map ng barangay Buhangin Puti sa bayan ng Talipao, Sulu na kung saan ay makikita ang parte ng mangrove forests na pinagtataguan naman ng mga bandidong Abu Sayyaf. May kaibahan ang hitsura nito sa taong 2000 dahil sa masukal na bahagi lalo na sa pagitan nitong lugar at ang Bgy Mabahay na nasa silangang bahagi nito. Tuwing low tide ay nalalakad lamang ang ibabang bahagi ng nasa larawan.

Maaga kaming nag-almusal kinaumagahan at nagpasaing na rin ako ng tanghalian at hapunan, alinsunod sa aming SOP na "2-meals up".

Gamit ang aming portable stoves, kanya-kanyang asikaso na ang mga Kaldero 6, ang most junior enlisted personnel na syang naaatasan sa ganitong gawain. 

Napansin ko na paubos na naman ang aming baong tubig at kailangang makahagilap ng water point kundi tubig ng niyog na naman ang aming pangsabaw. 

Pursigido na rin akong madiskubre kung saan talaga kumukuha ng tubig ang mga residente doon. Grabe naman kung talagang sa bayan ng Maimbung pa sila nakakahanap. Kalokohan ata yon kung di nila nagawan ng paraan na maghukay man lang sa paligid ng Talipao. Maliban na lang kung nangingibabaw ang katamaran, di talaga sila makahanap ng tubig.

Dakong 7:30am ng umaga, nakahanda na kami na i-link up ang lahat ng tropa sa lugar, kasama na doon ang isang kumpanya ng Special Forces na dala ni Lt Nick Banzuela at ang 12th Scout Ranger Company na nooy dala ni Lt Regie Binalla. Pinagplanuhan naming pagtulungang halughugin ang mangrove areas ng Buhangin Puti para hulihin ang mga bandidong syang nagpakawala sa grupo ng Jesus Miracle Crusade. 

Malapit lang ang pwesto ko sa mismong bahayan ng Buhangin Puti. Nang minarkahan ko ito sa mapa at sinukat ko ang layo mula sa aking Patrol Base, more or less 400 metro air distance southwest lamang ito. Kapag tactical movement gamit ang vegetated routes, hindi ito aabutin ng isang oras. 

Nang napasingaw at napalamig na ang mga sinaing, naghudyat na ako ng paghahanda sa aming movement. Agad na nag-account ang mga Team Leaders ng kanilang tauhan at ito ay inireport sa Platoon Sergeant, na sya namang mag-report sa akin. Sa panahong iyon, nasa paternity leave ang aking Ex-O kaya naman mag-isa kong inaatupag ang combat missions. 

"All accounted na ang lahat ng tropa sir," report ni Sgt Fernandez sa akin. "Naka-arrange na rin ang order of movement natin at natapos na ang radio-check pati ang inspection of equipment."

Alam na alam ng aking tropa ang routine tasks sa mga movement. Naiinis kasi ako sa mga pakaang-kaang na NCOs na syang sanhi ng mga simpleng kapalpakan. Sinasanay ko sila na gawin ang kanilang trabaho na hindi kailangan ng aking personal supervision. Ayaw ko naman kasi na aasta na rin akong Platoon Sergeant at Team Leader. 

Kinausap ko ang mga katabing units upang i-coordinate ang aming aksyon. Sa estimate ko kasi, ako ang mauuna na makarating sa lugar kaya ako ang magsisilbing stationary unit para i-coordinate ang movements ng ibang units na mag-sama-sama sa iisang assembly area.

Muli, sinamahan ko ang leading team sa aming movement papunta sa Buhangin Puti. Maingat pa rin kami sa paglalakad patungo sa lugar. Pinapatingnan ko lagi ang ground kung may blood traces o kaya bagong nasagi na mga damo. Hindi rin kami nakakasigurado kung may napagawi rito na kasamahan ng aming naka-engkwentro. 

Mga kalahating oras ang aming paglalakad nang bumungad sa amin ang isang 'sighting'. 

Nagtaas ng kaliwang kamay ang Lead Scout at nagsignal ng open palm at sinundan ng pagpatong ng kamay sa ulo na tila sumasaludo. Iyon ang aming hand-and arm signal ng "Halt" at "House". 

Nagsignal ako ng 'halt' at 'map check' sa lahat ng mga kasunod upang ipasa nila ang aking kautusan hanggang sa likuran. 

Pumunta ako sa harapan at ako ay namangha sa aking nakita. Bumulalas iilang metro sa southern part ng bahayan ang ganitong tanawin.

                          

    

"Wooooooooow! Parang Boracay din!"

Ang ganda ng tanawin na aking nakita. Talo pa nga ang Boracay, sa aking opinyon. Pang ecotourism ang lugar. Napakalinaw ng tubig at nakikita mong naglalangoy ang mga maliliit na isda pati ang naghahabulang maliliit na alimango. Maputi at pino ang buhangin at mayroong mga mangrove forests sa paligid. 

Sa western part pa ng mangroves na aking kinaroonan ay makikita ang isang clearing na kung saan nakatirik ang mga bahayan. More or less sampu ang mga bahay na andon. Ang ibang bahay ay nasa gilid ng beach at ang iba naman ay nakasawsaw sa tubig. Naiinggit ako sa mga residente doon. Mantakin mo ba naman na napakagandang tanawin ang kaharap mo sa araw-araw!

Sa aking nakita, parang gusto kong hubarin ang aking Battle Dress Attire at palitan ng swimming trunks at snorkel. Ngunit, nanumbalik ako sa katotohanang merong mga bandido na nagtatago sa kasukalan ng mangrove. Nasira agad ang aking munting panaginip.

Nang sinilip ko ang aking mapa at ang distansya ng bahayan, napansin ko na halos dalawang daang metro na lang ako mula dito. Wala ni isang tao ang andon nang tiningnan ko ito sa aking Steiner binoculars. May mga bangka na nakatali sa gilid ng dalampasigan at ang iba naman ay inilagay sa gilid ng dalampasigan. No man's land ang lugar. Nadadamay din sila sa kalokohan ni Robot na taga karatig Barangay sa Bandang. Syempre, andon na rin ang posibilidad na nasilaw sa salapi ang iilan sa mga kalalakihan doon.

Nagpasya akong manatili sa lugar habang nag-aantay sa mga kasamahan na paparating pa lamang. Habang nag-aantay, naisipan ko namang hanapan ng solusyon ang problema namin sa tubig. 

"Pangga, magpadala tayo ng isang recon team sa gilid ng dagat. Baka naman may maliliit na creeklines na may tubig kasi dito ang pinakababa na elevation. Posible rin na meron yan silang igiban kasi dito nila pinili na magtayo ng bahayan. Ang LOA natin ay ang puno ng kahoy 100m east ng pinakaunang bahay."

Habang inaantabayanan ng isang team ang recon elements, abala naman ako sa pag-aaral sa mapa paano namin pasukin ang mangrove forests doon. 

Ito naman ang hitsura ng malalim at maputik na bahagi ng mangrove forests sa lugar na aking kinalagyan. 

Ang ibang portion ng area ay malalim at maputik, habang mababaw naman ang sa iilan. Kung magkakabarilan sa looban nito ay pantay ang labanan. Parehas kaming maghihilamos ng bala. Kailangan lang talaga ang diskarte. Palitan ang advance ng elements at mag-lalagay palagi ng overwatching elements. Ang mga lugar na lang na iyon ang natitirang hindi pa nahalughog kaya malaki ang posibilidad na andon pa sila. Ang nakasagupa naman namin ay maaaring parte sa outer security nila na syang tigadala ng kanilang pagkain. Sigurado ako ngayon na gutom na gutom na sila at hirap na hirap sa pangungunyapit sa mga puno doon. Kasama na yon sa punishment sa kanilang mga kasalanan.

Ear to ear ang smile ng aking radio man na si Cuevas nang lumapit sa akin at iabot ang hand set ng PRC 77. Nasa kabilang linya ang Team Leader ng recon elements.

Tuwang-tuwa ang boses ni Cpl Rosel Tayros na nagreport sa akin.

"Sir, positive ang water point! Nasa gilid ng dagat pala at saka lang nakikita kapag low tide!"

So far, iyon ang pinakamagandang balita sa araw na iyon. Pinaghanda ko agad ang pagsalitan na mag-igib ng tubig. Kapag maabutan kasi kami ng high-tide, good bye na rin ang aming water point. At least, hindi na maulit ang pagsabaw ng tubig ng 'botong'. One problem is solved.

Mga iilang saglit lamang ay paisa-isang nagdatingan ang mga kumpanya na aking ka-link up. Humigit kumulang kami sa 150 ka tao ang nag-iipon para sa tracking operation. Sa dami namin ay matatapos namin ang paghalughog sa loob ng isang araw. 

Bilang most senior sa grupo, ako na ang nanguna sa kanila paano isakatuparan ang plano. Hinati ko ang grupo at binigyan ng kanya-kanyang sector. 

Sa mangrove area na nasa aming assembly area, ang 12th SRC na pinangunahan noon ng kanilang Platoon Leader na si Lt Regie Binalla ang take charge doon. Kumuha sila ng isang bangka para gamitin sa pagtawid sa mga malalalim na lugar. 

Sa southwestern part ng bahayan, ang aking kumpanya at ang Special Forces naman ang magkasama. Samantala ay nag-iwan naman kami ng security elements sa dalampasigan na syang magbabantay sa amin at mag-reinforce kung kailangan. 

Inilipat ko ang aking patrol base 100m west ng bahayan para doon kami magsimula sa pagsagawa ng paghahalughog. Nag-designate lamang ako ng 3 teams na sasama sa akin at ganong dami rin ang sa Special Forces. 

Sa paligid ng bahayan ay nakita ko naman ang iilang alagang pato na naglalangoy sa dagat. Tila naramdaman nila na may 'panganib' dahil sa aming presensya doon. 

Sa muli ay nasubukan na naman naming mag-operate sa mangrove area kagaya ng aming karanasan sa Bgy Bulansa at Canibungan sa Lantawan. 

Minsan, parang na-tempt na akong ipa-bomba at i-planting rice ng 105mm high explosive rounds ang lugar para mapulbos na silang lahat,  ngunit nanaig ang hangarin ko na usisahing mabuti at baka naman andon pa ang Malaysian hostages na hawak din nila sa mga panahon na iyon. 

Dahil kailangan sa mission, sumawsaw ang mga musang sa dagat upang hagilapin ang mga bandido na posibleng nagtatago doon. Sa aming sector, hanggang tuhod lang ang tubig sa mga oras na iyon at panay buhangin ang naaapakan namin kahit pa man 100 metro na ang layo sa dalampasigan.

Giniliran namin ang bakawan habang naghahanap ng magandang approach papunta sa loob. Naka-skirmishers in line kami at nakatutok sa sukalan dahil posible na sila ay nakaabang lang sa amin. Para mayroong back-up plan sa pagpasok sa malalalim na bahagi, hinihila namin ang isang bangka para magamit sakaling kailangan.

Tumatagaktak na ang aking pawis at puno ng tensyon sa posibleng barilan nang maulinigan ko ang kaguluhan mga 200 metro sa silangang bahagi na kung saan ay naka-deploy ang 12th SRC. 

Huminto kami at pinakinggan ang ingay na likha ng mga Musang na andon sa gilid ng sukalan. Nang nilingon ko ang kanilang pwesto, nakita ko na merong mga tropang nakasakay sa bangka at me hinahampas sa tubig. Nagtatawanan sila at nagsisigawan. Nawala ang kanilang disiplina.

"Hoooooooo! Nya met ten! Ayan na?"

  

(Ipagpatuloy)

Bandit mentality: Bad practices in wearing the military uniform

Units have their own distinctive uniforms but the basics on how to wear them is practically the same. Shown is the photo of a Scout Ranger NCO who is wearing the Scout Ranger Distinctive Uniform. 

Introduction

In any professional armed forces, proper military clothing is observed to maintain the respect and heroic nature of the military service.

Though different uniform styles are designed for each branch of the military these should be worn neatly and properly whether while on duty inside or outside camps where soldiers are subjected to the scrutinizing eyes of the general public.

For each service branch, a set of rules are to be followed when dressed in military attire, otherwise soldiers are subject to sanctions in accordance with the provisions of the Military Justice System.

In the Armed Forces of the Philippines, the lack of sanctions in subordinate units  has led to the continuous bad practices in wearing the military uniform. That is why we normally see shabby-looking soldiers who are wearing dilapidated boots and worn out uniforms.

Are we becoming helpless against these violators? Can't we do something to correct the problem?

Military Professionalism and the Uniform Code

During basic military training, soldiers are indoctrinated about their transformation from civilian life to a regimented one as they are honed to become part of the armed forces.

I can still vividly recall the message of  General Charles De Gaulle in a poem 'Military Professionalism' that he wrote which says:

“Men who adopt the profession of arms, submit their own free will to a law of perpetual constraints of their own accord. They resist their right to live where they choose,to say what they think,to dress as they like.”

Through this poem, soldiers are indoctrinated the importance of obedience and discipline. Recruits are required to wear a prescribed uniform for every specific military duty. During our 'beast barracks', there was an authorized uniform for parades, a separate bathroom attire and sleeping attire.

Since we entered the military profession, we were taught so many things about the military uniform,  including the correct way to iron and fold them.  We are told to ‘respect’ the uniform and the thousands of uniformed servicemen who had given honor to the country.

Uniform fundamentals 

First of all, soldiers are reminded that sharp personal appearance is the outward indication of your pride in yourself and the Army. You are not supposed to show yourself in uniform when you look shabby. Every soldier is supposed to be the ‘show-window’ of the military organization. It takes only one shabby-looking soldier to erode the trust of the public in an area where a unit is deployed.

Our uniforms must be presented neatly and cleanly. It means that the uniform must be regularly washed. Aside from that soldiers are taught on how to iron our uniform correctly.

I can still recall that as a PMA cadet, I got delinquency reports even for a simple offense of having loose strings which I failed to cut from my newly issued uniform. That is how we were trained to become respectable individuals in the military service.

Soldiers are trained that the uniform is to be worn with pride and to practice humility. No jewelry, combs, checkbooks, pens, pencils or similar items will appear exposed on uniforms.

AFP regulations also tell us that uniforms are not to be mixed with civilian clothing. No civilian undershirts and no wearing of civilian type shoes when in military dress.

Basically, smoking and chewing gum detracts from a professional image and is not allowed in military formations and when in public view.

Bulky items in our uniform’s pockets are not allowed. We are taught that having our hands in our pockets does not convey a professional image. Soldiers are not supposed to place their hands in their pockets except momentarily to place or retrieve items.

The cap is part of our uniform. We must always wear our cap while outdoors or while under arms, when carrying a rifle or wearing a saber.

Otherwise, we are not supposed to wear our hats indoors. Soldiers should develop the habit of removing their caps upon entering a building.

In some formal occasions however, it has been a custom to wear the cap during the duration of the activity. A fine example is during military graduation ceremonies.

Soldiers will keep fingernails clean and neatly trimmed so as not to interfere with the performance of duty. Female soldiers are also not supposed to wear nail polish that is exaggerated, faddish, or of extreme coloring, such as purple, gold, blue or white.

There are many ‘military cut’ or hairstyles that are acceptable in the Philippine Army. Basically, the hair will be neatly groomed. The length and bulk of hair will not be excessive or present a ragged, unkempt, or extreme appearance. However, there is no clear-cut policy on which haircut is specifically authorized.

Soldiers are required that their hair must not fall over the eyebrows or extend below the bottom edge of the collar. Likewise, lines or designs will not be cut into the hair or scalp. If dyes, tints, or bleaches are used, colors used must be natural to human hair and not present an extreme appearance.

For males, sideburns will be neatly trimmed. The base will not be flared and will be a cleanshaven, horizontal line. Sideburns will not extend below the lowest part of the exterior ear opening. The face will be clean-shaven and growing moustache is not permitted.

For female soldiers, hairstyles will not interfere with proper wearing of military headgear or protective masks. Hair holding ornaments (barrettes, pins, clips), if used, must be transparent or similar incolor to hair, and will be inconspicuously placed. Beads or similar ornamental items are not authorized.

Conservative civilian prescription eyeglasses are authorized for wear. Glasses with faddish frames or lenses, initials or other adornments are not authorized. Soldiers may not wear lenses that are so large as to detract from the appearance of the uniform.

Conservative sunglasses may be worn in uniform when in garrison, except indoors or in formation.

Soldiers are also not supposed to wear the uniform when going to a bar or strip club or any other place whose main purpose is to sell or serve alcohol. We are not allowed to get drunk in uniform, to go to political rallies, endorse political candidates and make political statements.

The reign of “bandit mentality” 

Looking around, it is frustrating to see that many soldiers do not respect the uniform at all. I am dismayed that soldiers do not follow dress regulations taught during training and opt to mimic the bandits whowe are fighting in the countryside.

Whether in large garrisons in urban centers or in far-flung detachments, we can find many uniformed men who look just the same with the Abu Sayyaf and NPA bandits.

Their presence is practically everywhere----starting from the GHQ, AFP to large camps of the three branches of service and down to the small detachments/outposts in the boondocks.

It is normal to see soldiers wearing tsinelas or sandals while wearing BDA. Basketball jerseys are also fast becoming the preferred undershirt.

Anywhere, you can find military trucks transporting soldiers who can be mistaken as newly captured rebels. 

Lame excuses

Though trying hard to understand this organizational ‘cancer’ that is creeping in our ranks called ‘bandit mentality’, I sometimes cannot help but confront erring soldiers whom I met personally.

Believing that there might be valid reasons for these actions, I always find time to let them verbally explain and hear their side.

Seeing one M35 truck driver in Pili town one day, I noticed that he was wearing ‘half-uniform’ and in tsinelas. Asked why he was wearing such unauthorized outfit, he calmly said that ‘the vehicle’s engine is very hot’ and so it is more relaxing to wear tsinelas and get rid of the ‘upper uniform’ (jacket). Comfort oriented soldiers, I sighed.

I realized later that the mess sergeant and many other soldiers who were buying provisions for the unit as well as the duty escorts were in various types of outfits you can imagine.

One was wearing the only the ‘upper uniform’. The other preferred only the Army shirt with baketball shorts. And, these are the soldiers who are wondering why they are not respected by the civilians whom they meet.

“We are in civilian attire or half-uniform to avoid the liquidation squad of the NPA sir,” came his explanation when I accosted him. Another unacceptable justification to an officer who was not born yesterday and who had fought both ASG and NPA bandits, I told him.

Inside military camps, soldiers who are performing ‘fatigue duties’ (cleaning and maintenance as well as construction personnel) use different military uniforms as their preferred outfit.

One soldier prefers the BDA jacket to protect himself from the scorching heat of the sun. The other soldier wears the BDA pants with his favorite Nike shoes and Adidas sweatshirt. If cautioned, the emotional reply is “nagtatrabaho kasi kami sa initan sir”.

Everyone seems to have the ready answer for their stupid actions. Reservist soldiers or ‘weekend soldiers’ have the easiest explanation why you can find them wearing the uniform as if they are members of the Hukbalahap bandit group.

“I am only a reservist soldier sir,” came the reply from one whom I accosted in a carenderia for removing his jacket and hanging it on his shoulders like Robin Padilla in one of his movies.

When I was a company grade officer in Mindanao, I once worked with many soldiers from different units as we hunted down bandits and terrorists in the marshlands of Maguindanao down to the lush forests of Basilan and Sulu.

I myself had violated regulations by conforming to some of the bad practices that I had observed in the past. I was also one of those who wear the ‘pis-pis’ (a form of amulet worn by our Filipino Muslim brothers), a yellow bandanna with Islamic prayers inscribed by an Imam.

As a young officer, I was stupid enough to assume that it was cool to wear the ‘pis-pis’ in the same way that Abdurajak Janjalani, the original Abu Sayyaf leader, did in mid-1990’s. Well, my own alibi during that time was that I was not issued force protection equipment (Kevlar helmet, Level 3A flak jacket); therefore, I felt that wearing my ‘anting-anting’ (amulet) for protection was justified. Of course, I was once stupid too. I am glad to have outgrown these bad practices and consistently demanded compliance to regulations by my subordinates when I climbed the ladder of the military bureaucracy one step at a time.

What went wrong?

The Philippine Army traces its humble beginngings from the revolutionary forces of the Katipunan which fought the Spaniards in the late 1890’s. Obviously, these ‘soldiers’ were ragtag fighters without any proper training. During that time, anyone who had a band of armed followers became the leader and “Heneral”.

It was during the time of President Manuel L Quezon (Commonwealth Period) that he established the new armed forces under the supervision of General Douglas Mc Arthur.

Due to the unexpected outbreak of the war, the newly organized and ill-equipped Filipino servicemen were incorporated into the US Armed Forces and named as the USAFFE.

Though lacking uniform and equipment, these forces were deployed for combat. These ill-trained Filipino soldiers fought courageously in the series of battles during WWII.

Naturally, no one cared how they looked or behaved during that time as long as warm bodies were present to defend the country.

When the AFP was gradually reorganized after the war, the soldiers were immediately plunged into the thick of the fight against the emerging the Huk rebels who waged violent attacks against government forces and facilities in Luzon.

In Mindanao, Constabulary and Army units were busy scouring the island of Sulu to hunt for the elusive Kamlon. Gathered war stories and some photos from this campaign reveal that soldiers were trained to imitate the bandits’ way of life as one of their strategy against the rebels.

During the reign of President Marcos, soldiers remained busy fighting both communist and secessionist rebels. For some reason or another, the use of different types of uniforms by soldiers was widely tolerated.

We can verify from footages during the EDSA revolution in 1986 and the 1989 coup d’etat that soldiers were proudly sporting long hair like “Rambo” who was the popular war movie icon among soldiers during that time.

Based on personal accounts of many officers who saw action in the field in the 1980s, the military uniform during those times was not really ‘uniform’ in the real sense of the word.

I have heard many senior officers who had served in the field during their younger years that the US ‘fatigue’ (olive drab) uniform was their favorite attire.

The much abused phrase called 'humanitarian consideration' is also made an easy escape for leaders who do not want to take responsibility of disciplining their subordinates. As a result, "Kawawa naman" is the easiest excuse among incompetent leaders. I really suggest that they must feel 'awa' for the organization too.

In the 1990’s, the emergence of reform-minded officers gradually transformed the military organization. Some officers were gradually taking notice of the importance of setting the correct image of the Filipino soldier. Even star-rank officers were reprimanding soldiers who were found to be sporting long hair and those who were wearing lousy and untidy uniforms.

In its effort to improve the ‘looks’ of the military personnel, there were measures implemented to ensure that soldiers will be wearing the same type of uniform. Instead of granting them cash benefits, three sets of uniforms (Reenlistment Clothing Allowance) were issued to enlisted personnel during their reenlistment every three years.

It is interesting to note that the constant changing of the uniform patterns had been the easiest ‘reform’ that can be implemented in the military organization. However, while the patterns of the uniform had been changed continuously, bandit mentality has not been eradicated until today.

One of the causes why this problem is not corrected is the usual tendency for officers to please their soldiers, a solid example of leadership by popularity. Officers and NCOs who feel that they do not have the credibility to lead, normally turn a blind eye on these infractions.

Recommended solutions

1. Review the AFP uniform code/regulations. A uniform board must be convened to study and possibly, revise the existing AFP dress regulations. Representatives from different BOS (branch of service) must be consulted as there are peculiarities in the uniform for each BOS. Each BOS will base their own dress regulations from the published AFP uniform regulations. All authorized military attires must be clearly defined such as the ‘fatigue duty attire’, formal ceremonies outfit, authorized haircut for men and women, etc.

2. Audio-video instructions.Training photos and videos can be made to ensure uniformity of the training instructions about dress regulations. Video CDs containing these instructions will be distributed for all training institutions (e.g. DTUs, ATGs, RCDG) and line units all over the archipelago. Photos about the different military outfits and the rules governing them must be posted in unit bulletin boards. This must also be part of the pre-entry training, reenlistment training and sustainment training for soldiers and units.

3. Command responsibility. Every officer and NCO-leaders must be made responsible for implementing uniform regulations by demanding compliance from unit leaders. Complaints through text messages especially with photos must be submitted to the military police or the DPM as part of our feedback system. Those who insist to dress and behave like bandits must be denied reenlistment so that they can wear anything they like as carefree civilians. Commanders who are inept, incompetent and who don’t have the iron will to implement regulations must be removed from their posts.

Conclusion

Bandit mentality is a curable illness that needs a dose of medicine called 'leadership'. 

To solve this problem, there is a need that both officers and non-commissioned officers (Sergeants) to do take responsibility and lead the way. We have no one to blame but the unit leaders for these infractions. We don’t need a star-ranked officers to do the job that is supposedly performed by NCOs and junior officers.

To look good and be owned by the people are also among our goals in the Army Transformation Roadmap. Sino namang Pilipino ang maging proud sa sundalo nya na mukhang bandido?

There is a need to discipline our soldiers. Let us start with the way they wear their uniforms and the way they behave as members of the largest armed group in the country, the AFP.

For a volunteer Army like our own armed forces, this is not difficult to implement.

Filipino soldiers had copied the way how the enemies of the state wear their assorted military garb. The MNLF-Misuari Faction members are wearing assorted uniforms matched with bandannas that also serve as amulets. 

When I was in the frontline, we didn't have any flak jackets nor helmets. As a 'force protection' I wore my 'pispis' (amulet) given by a Muslim friend. 

I didn't allow my soldiers to wear those kind of non-regulation outfits when assigned or visiting a military garrison. 

My most memorable combat action: Leave no one behind (Part 6)

Bandang 4:00pm, nang nakaalis na ang lahat ng mga wounded personnel at pati sina Gen Roy Cimatu, napagkasunduan naming lahat na manatili sa encounter site para paigtingin pa ang tracking operations. 

Pababa ako uli sa encounter site nang nakatanggap ako ng tawag mula sa aking tropa na naiwan sa ibaba:

"Sir, merong bangkang parating. Nakikita namin na me karga silang tubo at mukhang 90RR ito. Limang tao lang ang nasa bangka."

Nagmadali akong bumaba at baka merong nauulol na mag-reinforce mula sa mga karatig na lugar. 

"Antayin nyo ako. Wag nyong barilin hanggat makalapit, nang masiguro natin kung sino yan. Kunin ang Galil Sniper Rifle at abangan natin."

Nag-dalawang isip din ako kung kalaban ba talaga iyong lumalapit sa kinaroroonan namin. Sa dami ng pagsabog at sa tagal ng putukan, bakit sila lalapit? Kung kalaban yan, naghahanap sila ng sakit sa katawan. 

Lahat ay atat na naka-abang sa 'kalaban' na paparating. Actually, kokonti na lang bala namin sa mga panahon na iyon, tapos mukhang 90RR pa ata ang dala ng paparating na bangka. Bawas na rin yong last magazine ko pero pipilitin kong mag-One shot, One kill kung kailangan. Last resort kong panlaban ang aking itak.

Gamit ang Galil ng aking tropa, sinilip ko ang 'target' gamit ang 10x Nimrod fixed power scope na naka-install dito. Zeroed ang baril na ito up to 600 meters at kayang tumama ng 6-inch diameter steel plates. Ang mga tao na paparating ay nasa layong 300 metro at papalapit papunta sa amin. Napansin kong pakaway-kaway.

Sa layong 200 metro, nakita kong naka-shorts ang iba. Me naka-pula at me nakaputing shirts. Mukhang turista, matapang na turista!

Naaninag ko na ang dalang 'tubo' ay maikli pala. Video camera! Bakit me turistang me dalang video camera? 

Nagbabala kaagad ako sa mga tropa at baka me ma-excite na kumalabit at katatapos pa lang ng mainit na bakbakan.

"Ooooops! Video camera yang dala at lalong hindi yan RPG!"

Nang papalapit sa layong 100 meters, nakikilala ko na ang mga hitsura. Me suot pang ID ang iba. Naka-smile pang kumakaway!

"Uy, mga media!"

Don ko nakilala ang taga Reuters na si Bob Ranoco. Me kasamang ibang taga wires na mga field correspondents. Gustong maka-scoop.

"Sir, buti di nyo kami nabaril. Nasa leeg na bay_g namin!"

Napatawa na lang ako sa actuation nila. Tama nga naman, sumuong sila ng panganib. 

Nag-request sila ng interview. Although di ako sanay sa media, ini-entertain ko sila. Nagkwento lang ako sa nangyari. Hinimas-himas nila ang M60 Machinegun na nabawi namin kay Sabaya. Nakita nila ang sitwasyon na inabot ko kaya maraming tinamaan sa tropa. 

Nang nakaalis ang media, kinausap ko ang lahat ng tropa. Consolidate and reorganize. Nag-redistribute kami ng bala. In short, hingian at baka me mag-suicide attack kinagabihan. Cross loading ang tawag namin dito.

Nag-account din kami ng ammo expenditures per individual at completeness ng equipment. Nag-designate ako ng sector of fires sa possible avenues of approach sa patrol base na aming pinili. 

Sa Scout Ranger SOP ay salitan naman ang mag-gwardya sa 'Rest Plan' pero tila ay walang makatulog kinagabihan. Ako naman ay nakasandal sa isang niyog at nakatingin sa karagatan. Sa horizon ay nakikita ko ang mga ilaw ng mga mangingisda. Buti pa sila, marangal na hanap-buhay ang ginagawa at di kidnapping kagaya nina Janjalani, Sabaya at Hapilon.

Back to barracks

Kinaumagahan, natanggap ko ang kautusan na kami ay mag-BTB (back to barracks). Lumiwanag ang mga mukha ng tropa nang sabihin kong balik muna kami sa Cabunbata na kung saan ang aming kampo.

"Ituloy na natin ang ating 10th anniversary sa October 10. Sa Matarling uli ang pick-up point natin mamayang 11:00am."

Kahit naging duguan ang aming yunit sa naturang bakbakan, nakikita kong high-morale pa rin ang tropa. Inoobserbahan ko ang lahat kung merong blangko ang paningin. So far, so good.

Nang marating ko ang mataas na bahagi sa Upper Manggas, minabuti kong tawagan sa cellphone ang aking First Sergeant na naiwan sa kampo.

"First, pabalik na ang mga mandirigma. Pakihandaan sa Mess Sergeant ng mainit na sabaw at adobong manok."

Ganon lang kasimple ang pa-high morale ko sa aking mga tauhan. Di naman sila naghahanap ng high-tech na menu. Ang pondo ng yunit ay merong nakalaan para dito at nasa Company Commander ang diskarte paano nya ito gamitin nang maisakatuparan ang misyon ng yunit. Di maiwasan na ang iba ay 'mahina' ang diskarte o walang diskarte.

Naalala ko rin ang lahat na mga wounded na tropa na nasa Camp Navarro Station Hospital sa Zamboanga City.

"Papuntahan ang lahat ng wounded sa ating Liaison NCO sa Camp Navarro. Ilista ang ward na kinalagyan at alamin ang kanilang pangangailangan na dapat nating aksyunan."

Don ko napag-alaman na ligtas na ang lahat ng mga WIA sa kapahamakan. Napangiti kaming lahat sa magandang balita. 

Pagkadating sa kampo mga dakong alas dose, nakahanda na ang aming tanghalian. Umuusok pa ang tinolang isda at nakalatag na ang boodlefight. Wipe out ang pagkain pagkatapos ng iilang minuto na nag-command ako ng 'Commence boodle fight!"

After Action Review

Kinahapunan, nagpa-schedule ako ng After Action Review. Dito namin pinag-uusapan ang mga kaganapan sa katatapos na military operation. 

Inaalam kung ano ang individual actions ng mga tropa para malaman sino ang deserving para sa combat awards. Inaalam kung bakit me palpak at bakit nagkaproblema. Tinitingnan din kung ano ang mga best practices na dapat ipagpatuloy sa susunod na mga operations.

Sa pamamagitan ng AAR, binubuo ang tinatawag na After Battle Report (ABR) na syang basehan sa iba't-ibang admin requirements kagaya ng replenishment ng ammo expenditure at combat awards. 

Sa pamamagitan ng ABR, isinusulat din ng Company Commander ang mga lessons learned in combat kasama na ang TTPs (tactics, techniques and procedures), doctrinal employment of weapons, at leadership issues na dapat mapag-aralan at maipamahagi sa mga training institutions.

Dito nagkakaproblema ang ibang mga yunit kung 'utak-pulbura' ang mga opisyal na natakatalaga. Kung walang gagawa sa admin reports, malamang ay wala ring awards at promotions ng tropa. Di kasi pwedeng sa pagkalabit lang ng gatilyo magaling dahil napapalaban din sa Inglisan ang opisyal sa pag-gawa ng mga reports na ganito. Kahit gaano kagaling sa barilan at kahit maraming accomplishments, kung tamad o ayaw gawin ang mga reports, low morale ang tropa at nawawalan ng halaga ang kanilang pinaghirapan.

Ang aking ginawang After Battle Report ang pinaka-basehan ng Battalion at ng First Scout Ranger Regiment para sa special enlistment ni CAA Leonardo Orozco. Ang ginawa ko lang, nagkwento lang ako ng kanyang combat actions na talaga namang nakakabilib para sa aming mga musang. Inirekomenda rin namin sya na makatanggap ng isa sa pinakamataas na combat award para sa mga CAFGU. 

Sa ika-9 ng Oktubre 2001, tumawid akong Zamboanga para bisitahin silang lahat sa ospital at tingnan ang kanilang kalagayan. 

Kahit me mga tama ay halos gustong tumayo at sumaludo sa tuwa ang tropa. Para sa akin, pinapasalamatan ko rin sila dahil di ako napahamak at ang mas marami pang iba dahil sa kanilang sakripisyo. 

Kahit anong gagawin ay nakukunsensya rin ako dahil pananagutan ko ang kahit anon mang mangyari sa kanila habang sila ay nasa aking poder. Parang ayaw kong tatawag ng kapamilya (asawa o magulang) para sabihing nasawi ang kaanak nila sa aming bakbakan! Simbako!

Naka-ngisi si Orozco nang aking pinuntahan. Sinabi kong gagawan ko ng paraan na sya ay ma-enlist sa Army ayon sa promise namin ni Cpt Almodovar.

Naintriga ako bakit sya tinamaan samantalang me anting-anting daw syang astig.

"Sir, bawal kasi sa anting-anting ko ang humawak ng gamit ng kalaban. Nang ginapang at bitbitin ko ang M60 Machinegun na galing sa kanila, nawalan ng bisa ang aking agimat!"

Ayos din ang paliwanag. Anyway, basta buhay okay na. Di mo rin ma-imagine paano nya nalusutan ang pang-ratrat ng mga kalaban sa kanya. 

We Lead

Mga isang buwan pagkalipas ng naturang bakbakan, nahirang ang 10th Scout Ranger Company bilang Best Company for Admin and Operations sa 50th Anniversary ng First Scout Ranger Regiment. 

 Isinabit ni Army chief Lt Gen Jaime Delos Santos at SOCOM Chief MGen Del Lorenzana ang Best Company Streamer sa company color ng 10th Scout Ranger Company sa ika-50 anibersaryo ng First Scout Ranger Regiment noong November 25, 2001. Itinanghal ding Best SR Battalion ang 1st Scout Ranger Battalion na kung saan naging OPCON ang aking kumpanya. Ang naturang parangal sa aking kumpanya ay pangalawang pagkakataon pagkatapos itong mahirang bilang Best Company for Administration noong November 25, 2000.

Lahat ng mga wounded personnel ay nagawaran ng Wounded Personnel Medal (katumbas ng Purple Heart Medal) at nakatanggap ng special promotion (1 rank higher). 

Si Sgt Rosel Tayros ay na-promote sa pangalawang pagkakataon at naging Staff Sergeant kagaya nina Gil Galsim at Rodel Bonifacio. 

Si Tayros at Bonifacio ay naging awardees ng The Outstanding Philippine Soldiers ng Metrobank Foundation-Rotary Club Makati Metro.

Si Jose Sachiro Legaspi ay ang kasalukuyang First Sergeant ng 10th Scout Ranger Company at si Arnold Panganiban ay kakatapos ng First Sergeant duty sa 11th Scout Ranger Company sa Basilan. 

Si Cpl Casimiro ay naging Sergeant at ibinalik ko sa dating posisyon bilang Liaison NCO sa Fort Bonifacio habang tuluyang nagpapagaling sa kanyang sugat. 

Si Sgt Punzalan ay naging pinakabatang Sarhento sa taong 2001-2002.

Si CAA Orozco ay nagawaran ng Gawad ng Kagitingan sa Camp Aguinaldo. Sya rin ay na-enlist bilang Private sa bisa ng probisyon ng Special Enlistment for highly deserving CAFGU personnel.


Larawan ng mga tropa ng 10th SRC sa isang reunion noong taong 2012. Si Jojo Casimiro (pinakakaliwa, nakaupo) at Demy Partible (Pinakakaliwa sa likuran) ay wagas na kung makangiti pagkatapos na malusutan ang kalawit ni Kamatayan sa Basilan. (10SRC Photo)

My most memorable experience: Leave no one behind (Part 5)

Si Jack Dansalan ay isa sa pinakamagaling na tropa ng 1st Scout Ranger Battalion sa larangan ng intelligence operations. Isang Tausug na tubong Bgy Baunuh sa bayan ng Lantawan, naging biktima ang kanilang pamilya sa mga karahasan ng Abu Sayyaf. 

Ang kanyang pinsang CAFGU na si Asahri ay nasawi kasama ang mga sundalo ng 32nd SF Company sa isang bakbakan sa Bgy Mampang, sa nasabi ring bayan noong July 2000. Mga palaban sila at napaka-loyal sa Army at sa bandila ng Pilipinas. Kasama ko na sila sa mga combat operations laban sa mga Abu Sayyaf simula pa noong 1998 nang ako ay Ex-O ng 12th Scout Ranger (Always Ready) Company.

Di na ako nagtaka kung bakit ayaw nya akong iwanan sa gitna ng bakbakan kahit pa man ay duguan na sya dahil sa tinamong sugat sa kamay. 

"Sir, di kita pwedeng iwanan. Daplis lang ito, pwede pa akong bumaril," sabi nya. 

Naantig naman ang puso ko at kinakalinga ako ng mga tauhan ko. Lalong tumaas ang morale ko at lalong nadagdagan ang tapang. Dapat kong maiuwing buhay ang tropa ko. Promise ko sa kanila yon.

Hinila ko sya sa likuran para magamot. Don ko nakita na kandarapa ang lahat para lunasan ang mga sugatan. Si Legaspi lang ang bihasa sa first aid bilang isang graduate ng Medical Aidman Course sa AFP Medical Center sa V.Luna. Kami naman ay kumbaga generic lang ang alam sa combat life saver treatment at 'Stop the bleeding' ang unang inaatupag.

Nakita ko sabay-sabay umuungol sa sakit sina Pfc Demy Partible at si Pvt Castillo. Si Legaspi ay inuna si Cpl Casimiro na ang daming dugo ang idinudura. Kawawang-kawawa rin hitsura nya. 

Inabot ko ang aking combat pack na iniwan ko sa una kong pwesto. Tuloy pa rin ang putukan. Lumalaban ang lahat. Humina ang putok mula sa high ground. Nalaman ko na lang na si Cpt Rambo Almodovar ang namuno sa pag-assault doon sa Bud Bulawan mga 200 metro sa aking posisyon. 

"Jack, tulungan mo ko. Pahintuin natin ang dugo sa tama ni Castillo. Hawakan mo tong t-shirt."

Samantala si Partible ay positibo pa rin ang isip. Inabutan sya ni Cuevas ng sigarilyo. 

"Ayan, humitit ka muna at kalimutan mo muna ang hapdi ng tama mo," sabi ni Cuevas. Okay rin ang first-aid ng taga Mindoro.

Nang nakagawa na ako ng pang-tourniquet, kinapa ko ang sugat ni Castillo sa ulo. Tinali ko ang pinunit na damit para ma-hold ang bandage. Stop bleeding, iyon lang nasa isip ko. 

"Sir, me isa pa rito," sabi ni Castillo, sabay hawak sa likurang bahagi ng leeg. Putlang-putla na sya sa dami ng dugo. 

Humahaging pa-isa isa ang bala sa aming paligid. Itinali ko ang damit. Stop bleeding ulit. Me kumakalansing sa hangin na mga bala habang nagtatali ako. Zing! Zing! Zing!

"Arrrrrrrrrrrrhgh! Sir!" Tinapik ni Castillo ang aking kamay. 

"Ano yon?" Inisip ko natamaan na naman sya. 

"Sir, nasasakal ako ng tali mo sa leeg ko. Mas masyadong masikeeeeeep!"  

"Ay buang!" Oo nga naman, stop bleeding kasi nasa isip ko. Yon lang ang nakita ko na paraan maitali ang gauze pad na nilagyan ng betadyne. 

Pagkatapos namin sila mailagay sa covered position, kasama ko uli si Jack Dansalan sa harapan. 

Naririnig ko ang  MD 520 MG Attack Chopper sa aming ulunan. 

"Bullseye this is Falcon, go ahead over!" Boses ng aking mistah na si Cpt Erwin Solomon ang nasa radyo. 

"Yeheeeeeeeeeeeeeey! Patay kayo lahat na Abu Sayyaf ngayon!" Nagsigawan pati mga wounded ko na tropa. 

Okay nga yon na me close air support. Kailangan ko lang na mai-direct nang mabuti kasi dikitan ang aming mga pwesto, otherwise kami ang mabagsakan ng rockets o kaya ma-araro ng Cal 50 Machinegun nito. 

Nag-cover ako sa isang sementadong bahay at, nag-orient ng mapa. Minarkahan ko lahat ng mga grid locations ng friendly forces at ibinigay ko ang aming grid location. 

Nag-estimate ako ng posisyon ng tropa nina Abu Sabaya at nilagyan ko ito ng allowance na distansya para di kami matamaan kung mag-mintis ang tira ng aking mistah. Just in case lang.

Ang unang task ko ay paano ma-identify ng piloto ang aking posisyon. Nagpatapon ako ng smoke grenade na kulay yellow iilang metro sa aking posisyon. 

"Falcon this is Bullseye. Smoke is out. Identify over!" Umiikot-ikot ang chopper sa aming ulunan pero napapalayo. 

"Falcon, this is Bullseye. I am at your 3'o clock. Umikot ka, over!"

Sa wakas tinutumbok na nya kami. "I am at your 12 o'clock over!" 

"Bullsye, this is Falcon. Nakakita ako ng yellow smoke!"

"Bingo! Mistah, ako yan!" Sa wakas, nakita nya kami.

Palayo nang palayo ang namumutok. Parang nakakita ng multo nang makita ang chopper. Talagang mauulanan sila ng bala ngayon.

"Falcon this is Bullseye6, over! From my position, enemy is 5800mils, 100meters, over!" 

Ang mga teroristang Abu Sayyaf na nakasagupa ko sa raw na iyon ay pinapa-ratrat ko sa MD 520 MG Chopper. Nagkandarapa silang lahat na umeskapo dala ang mga casualties nang makita ang choppers na nag reinforce sa amin. 

"Bullseye this is Falcon. Copy enemy location 5800 mils,100 meters, over!"

Nakita ko tumutungo sa ibaba ang ulunan ng MG. Nag-uusap silang dalawang piloto ng 2 helicopters na dumating.  "Coming in, hot!" Bratatatatatatatatat! Cal 50 Machinegun ang itinira.

"Yeheeeeeeeeeeeey! Hooooah!" Sigawan ang mga natira kong tropa sa harapan.

Sumunod naman ang pangalawang helicopter. "Coming in, hot!"

Swooooooooosh! Kabooooom! Yumayanig ang paligid sa pinakawalang rocket.

Dalawang beses nilang inulit. Nagtago kaming mabuti sa semento at baka me maligaw na bala o shrapnel. Baka kami naman ang mahiyang tumayo sa friendly fire. 

Napagpasyahan kong panahon na ulit para i-push ang assault. 

"Falcon this is Bullseye, mag-assault na kami!"

Sinama ko na lahat ang available na tropa. Halo-halo na. Me 15th SRC na pinamunuan ni Cpt Almonares at 7th SRC na pinamunuan ni Cpt Bong Upano,  at ang natira kong tropang 'last men standing'. 

"Rangers, assault! Assault! Prrrrrrrrrrrrrrrt!"

"Search!"

Na-track namin na ang isa sa withdrawal direction ay papunta sa posisyon ng 10th Infantry Battalion. Sana, ma-ambush nila ang mga teroristang pumupuslit.

Casualty Evacuation (CASEVAC)

Umabot sa 17 na tropa ng 1st SRB ang sugatan sa 6-hour encounter na iyon. Labing-isa sa mga sugatan ay aking mga tauhan. 

"Paisa-isa silang binuhat papunta sa likuran na kung saan ay gumawa sila ng HLZ"

Hindi accessible sa sasakyan ang encounter site. Para maiwasan ang ma-loss blood, helicopter ang pinakamabilis na pang-CASEVAC.

Ang problema  namin ay panay kakahuyan at niyugan ang paligid. Napilitan ang tropa na magputol ng niyog at kahoy. Sobrang isang oras din ang iginugol para maka-gawa ng maliit na HLZ. 

Sobrang maliit ang HLZ pero matapang ang piloto na bumaba. Sumasayad sa dahon ng niyog ang kanyang elise. 

Nalaman ko later na ang mistah ko na si Cpt Richie "Pabie" Pabilonia ang isa sa piloto. Alam nyang ako ang pinuno ng heavily engaged unit. Syempre, mistah. Wala ring iwanan.

Bandang 2:00 pm, lumapag sa HLZ ang unang chopper. Lulan dito si SOUTHCOM chief, Lt Gen Roy Cimatu. Dumating na rin noon ang aking BATCOM na si Lt Col Charlie Galvez at si 103rd Bde Commander na si Col Hermogenes 'Jun' Esperon.

Sobra syang nag-alala sa sitwasyon ng mga WIA. Ipinatawag nya ako para kausapin. Umakyat ako uli sa aming objective rally point (ORP) para mag-report sa kanya. 

Sinaluduhan ko sya at kinamayan nya ako. 

"Good job, Ranger Cabunoc! Na-monitor sa SIGINT (Signal Intelligence) na marami silang casualties!" 

"Sir, pinapasalamatan ko ang aking mistah na si Cpt Almodovar. Sya mismo ang nag-assault sa mga kalaban na nasa Bud Bulawan at pinagbabaril kami sa baba!"

Tumaas ang morale naming lahat. Napakabait at supportive ng aming heneral na beterano rin sa military operations sa Jolo nang sya ay Tenyente pa. Bihira akong makakita ng 3-star general na bumibisita sa frontline mismo. Me ka-buddy pang Bde Commander namin na lagi ring nag-TCP (Tactical Command Post) operations kadikit sa aming AO.

"Kaya lang, nahihirapan ang mga piloto na balikan ang HLZ. Dapat lawakan pa ang pag-clear ng HLZ para mas safe ang paglapag ng choppers," sabi ni General Cimatu.

Oo nga naman, parang kasya-kasya lang ang chopper. Napabilib ako sa aking napaka-daring na mistah na piloto. 

"Dapat magputol pa kayo ng dagdag pang puno para di tayo madisgrasya," sabi ng butihing heneral na isang Ilonggo. 

Tawanan kami at nagbiruan kahit pa man ay katatapos lang ng karirimarim naming karanasan. Iyon dahilan kung bakit bihirang merong na PTSD (Post traumatic stress disorder) na sundalong Pilipino.

Napatingin ako sa mga itak ng aking kasama. Ang liliit na tila panghiwa ng isda. Napatingin ako sa aking Barong. Ayaw ko nga ipangtabas. Mawala ang swerte.

Nakaisip si General Cimatu ng pang-motivate sa lupaypay nang tropa sa kakataga ng puno, gamit ng maliliit na itak. Basahin ang link na ito para malaman:

http://rangercabunzky.blogspot.com/2012/08/ang-tabak-ng-scout-ranger.html

Success ang pag-gawa namin ng HLZ at paisa-isang kinarga sa helicopter ang mga sugatan para madala sa Southcom Hospital. 

Nakangiti si Orozco nang binuhat papuntang chopper. Parang nababasa ko ang isip nya: Ang special enlistment ko?

Isa lang ang aking inaalala sa mga oras na iyon. "Mabubuhay ba ang mga lubhang nasugatan kagaya ni Casimiro at Castillo?"

(Ipagpatuloy)